Foto van Dominique, helicopterpiloot in Afghanistan
Verhaal 1: Dominique
Vlieger in
Afghanistan
Toen ik mijn naam op de lijst voor Afghanistan zag, dacht ik: 'Yes!' Als helikoptervlieger ging ik werken vanaf vliegveld Kandahar. Een basis met de omvang van een kleine stad, gemaakt van tenten en containers.
Een icon of logo
Een icon of logo
Post betekende veel voor me. Mijn moeder en zus stuurden kaartjes, maar ook spelletjes en snoep. Elke militair wacht daarop, want er waren ook zeker saaie momenten. Buiten het werk kan je niet veel meer doen dan sporten, muziek luisteren en ouwehoeren.
Een icon of logo
Een icon of logo
De Taliban schoot soms lukraak raketten naar onze basis. Op één uitzending telden we er 26, vaak klapten ze op het kamp na het avondeten. Eén keer kwam er een neer op 20 meter afstand van me. Dan voel je het grind in je gezicht spatten. Ik schrik daardoor nog steeds weleens als ik een klap hoor.
Foto: Militaire helicopter boven Afghanistan.
Als vlieger vloog ik vaak een bloem. Dat waren de makkelijke dagen waarop we mensen en materiaal verplaatsten tussen Kandahar, Kamp Holland en omliggende posten. Ingewikkeld werd het als er meer mensen meewilden, dan ik plekken had in de helikopter.
Een icon of logo
Een icon of logo
Een incident dat me bij is gebleven, is de keer dat ik mensen moest ophalen uit een dorpje dat enorm afgelegen lag. We waren er niet eerder geweest. Collega's zouden onze landingsplaats beveiligen, maar dat bleek niet goed gelukt.Toen ik de helikopter aan de grond zette, liepen er allemaal mensen op ons af. Ik denk wel tweehonderd man. Ik zag ze stenen gooien naar onze helikopter.
Een icon of logo
Een icon of logo
Als de helikopter zou beschadigen, zouden we niet levend wegkomen. Dat kost niet alleen 20 miljoen euro voor de helikopter, maar misschien ook onze eigen vier levens.

Wat zou jij doen?

Geef jij het bevel om te schieten?

ja nee

Dit verhaal ervaar je beter met geluid